Vanaf de eerste zinnen in de proloog voel je dat er iets is, iets groots. Met dat grote is het hele boek doortrokken, ook lang voor je weet wat het is, dat wordt pas benoemd ruim over de helft van het verhaal.
Het gegeven is heel leuk, een Nederlands meisje dat opgroeit op de steppe van Mongolië en meer Mongools dan Nederlands is. Als ze op haar zesentwintigste naar Nederland gaat, zogenaamd om een minor te doen, krijgt ze een baantje in de vries-koel afdeling van de Dirk, want ja, ze is toch al gewend aan de kou. Beetje bij beetje lees je over haar onbevangen jeugd, haar beschermde leven en dat grote wat er gebeurd is. Ze is naar Nederland gevlucht, weg van wat er gebeurd is.
Het gaat over rouw in zijn meest rauwe vorm, over rouw zonder dingen te kunnen benoemen, over rouw en de diepe sporen die dat achterlaat. 
Soms deed het me een beetje denken aan Verdriet is het ding met veren van Max Porter, zonder dat het daar echt op lijkt.
Ingenieus, met onderkoelde humor en zeer veel gevoel geschreven over dat wat ons het meest raakt. Complimenten!

Een soort eelt door Rinske Bouwman, uitgegeven door Orlando te Amsterdam op 18 januari 2024