Wat een geweldig verhalend essay over de verwerking van het overlijden van een dierbare en de ontwikkeling van de gevoelens en herinneringen aan die dierbare. Marjoleine de Vos raakt veel gevoelige snaren zonder ergens sentimenteel of erger te worden. Korte stukjes, aanhalen van treffende dichtregels, steeds andere aspecten en veranderingen belichtend die de tijd in het proces van verlies vertekenen. Ik zou willen dat ik het zelf zo zou kunnen verwoorden.

Geweldig ook dat ik dit na bijna veertig jaar met nagenoeg droge ogen heb kunnen lezen en vooral meevoelen, het voelt als een geschenk. 

Het motto in het boek verwoordt alles:

Hoe verschillig

Zie toch de trams, hoe ze rijden,
ze weten niet dat jij niet meer bent.
Altijd hetzelfde: dat de wereld
je niet kent en voortdoet, maar
o hoe verschillig, om mij
te dragen is het, me mee te voeren
naar ergens verder in mijn bestaan.
Van wie verloren is gegaan.

En steeds is alles er door Marjoleine de Vos, uitgegeven door Van Oorschot te Amsterdam op 9 november 2023