Een vader die mijn leven geleefd heeft en nooit iets heeft gezegd over mijn leven. Dat is de korte versie van de gedachte van Maggie in Een familiekwestie. Dat is eigenlijk ook de korte versie van mijn leven. Totaal anders maar precies hetzelfde. In het geval van Maggie vertelt de vader waar ze bij opgroeit nooit het verhaal over haar moeder en hoe dat allemaal gegaan is begin jaren tachtig. Nu veertig jaar later ontdekt Maggie de hartverscheurende waarheid. Het is tegelijkertijd ook een geweldig tijdsbeeld, hoe we nu kijken naar zelfde geslacht relaties in westelijke urbane gebieden en hoe dat zo kort als veertig jaar geleden nog totaal anders was.

Ik zeg met optimisme hoe we nú kijken, maar helaas is dat beeld aan het kantelen, verschuiven. Het toenemende conservatisme en de daarmee vaak gepaard gaande religieuze rigiditeit doet de tolerantie ten opzichte van het “anders” zijn ernstig geweld aan.

Net zoals dat toenemende conservatisme geen enkel gevoel heeft voor de waarde van kunst en cultuur voor het functioneren van de samenleving.

Een voorbeeld van geweldige kunst is dit debuut:
Een familiekwestie door Claire Lynch, oorspronkelijke titel A family matter, vertaald uit het Engels door Lidwien Biekmann, uitgegeven door De Wereldbibliotheek te Amsterdam op 13 juni 2025