In een niet eens zo ver vervlogen Roemenië speelt dit verhaal over Pritā, waarin zijn leven gevolgd wordt tot in zijn pubertijd. In een dorp zo arm dat je je er geen voorstelling van kan maken, waar mensen niets hebben en moeten leven van wat ze vangen en stelen. Waar mensen onverschillig zijn, hardvochtig, drankzuchtig (de mannen), gelovig (de vrouwen) en dom door het gebrek aan onderwijs of de slechte kwaliteit van het onderwijs, waar bijna niemand de basisschool afmaakt. In zo’n omgeving groeit de gevoelige en intelligente Pritā op en probeert te begrijpen wat de bedoeling is van dit alles. Hij leert makkelijk, is nieuwsgierig en uiteindelijk komt zelfs de pers uit de stad kijken naar deze bijzondere jongen. Het helpt hem allemaal niet, hij blijft ook hangen in diezelfde uitzichtloosheid. Mooi geschreven, met poëtische en soms lange zinnen beschrijft Iulian Bocai niet alleen het leven van de jongen, maar ook dat van de dorpsbewoners en naastgelegen zigeuners en het dorp in wat ik me zo voorstel als een voor de val van Ceacuscu onderdrukt land. Een bijzondere wending van het verhaal noopt de schrijver daarna ook nog herinneringen op te halen uit zijn eigen jeugd.

Het vreemde en aangrijpende leven van Pritā Barsacu door Iulian Bocai, oorspronkelijke titel Ciudata si induiosatoaerea viata a lui Pritā Barsacu, vertaald uit het Roemeens door Charlotte van Rooden en uitgegeven door De Geus te Amsterdam op 19 juni 2025

Van dichtbij maar toch van een afstand heb ik zulke dorpen destijds ook gezien in de verschillende Zuid- en Midden-Amerikaanse landen waar ik gewoond, gewerkt en gereisd heb. De uitzichtloosheid en de honger zijn meestal af te lezen aan de doffe ogen en de nederige houding van de dorpsbewoners. Toch waren er ook dorpen waar juist wel levensvreugde was, waar denk ik net wat meer qua landbouw en onderwijs. Vrijwel overal drukte de katholieke kerk of de evangelische missies, het leger, guerilla’s en/of para-militaire groepen een stempel op die gemeenschappen. Een onderdrukkend stempel, wel te verstaan. Of dat nu nog zo is weet ik niet, je mag hopen van niet, maar veel fiducie heb ik er niet overal in.