In twintig korte verhalen, het kortste, Snelheid verliezen, iets meer dan vier pagina’s en het langste met 34 pagina’s en tevens slotverhaal, De zware koffer van Benavides, laat Samanta Schweblin je van de ene in de andere verbazing vallen. Alle verhalen hebben een wending die je niet aan ziet komen, of juist geen wending omdat het is wat het is en je dat ook niet ziet aankomen.
In het titelverhaal gaat het letterlijk om een meisje dat levende vogels eet, iets anders weigert ze. Ze gedijt er fysiek prima op, maar verder doet ze niets dan rechtop op de bank zitten en naar buiten kijken. Het drijft haar gescheiden moeder tot waanzin. Ze laat haar dochter ophalen door haar verbijsterde vader. Vervolgens gaat het, natuurlijk, onverwacht verder.
Of het verhaal Op weg naar de vrolijke beschaving waarin een man strandt op een stationnetje op de verlaten Argentijnse steppe en geen kaartje kan kopen omdat er geen kleingeld is. Er blijken meerdere gestrande passagiers die er al dagen, maanden, jaren? zijn en opgenomen in het dagelijks leven van het echtpaar dat het station bestiert. De dagelijkse treinen stoppen niet omdat de stationschef ze door wuift. Uiteindelijk maken de passagiers een plan om de chef te verhinderen de trein door te wuiven in de hoop dat die stopt. Dat gebeurt, maar ook dan is het vervolg een geweldige vondst.

Kortom, van harte aanbevolen deze bundel, net als haar eerdere bundel Zeven lege huizen.

Mond vol vogels door Samanta Schweblin, oorspronkelijke titel Pájaros en la boca, vertaald door Elvira Veenings en uitgegeven door Meridiaan te Amsterdam op 15 augustus 2023