Mag dat Lula?

De vraag stellen is vaak al het antwoord geven, maar in het geval van voormalige Braziliaanse president Lula ligt dat uiteraard genuanceerder. Lula mag veel, veel meer dan een gemiddeld politicus. Wat bij een doorsnee politicus al snel belangenverstrengeling is, of erger, corruptie, is dat bij Lula niet zomaar zo. Toch? 
Sinds zijn aftreden in 2011 heeft hij tientallen buitenlandse reizen gemaakt, de meeste in Zuid-Amerika, vaak naar Afrika en regelmatig naar het Verre Oosten. In ongeveer de helft van die reizen zijn de kosten geheel of gedeeltelijk betaald door een aantal grote Braziliaanse ondernemingen. Genoemd worden de constructiebedrijven OAS en Odebrecht en het industriële conglomeraat Camargo Corrêa. Hij deed er ook iets voor terug.
Zo besprak Lula met Hugo Chavez de openstaande rekeningen van Odebrecht. Het zou gaan om honderden miljoenen die kort na het bezoek van Lula zijn betaald. Ook sprak Lula met Evo Morales over het mislukken van een contract voor de aanleg van een snelweg. Kort daarna ontving OAS bijna tien miljoen dollar schadevergoeding. Zo worden er in verschillende artikelen vele voorbeelden genoemd.
Verder is inmiddels gebleken dat er bij die reizen ook regelmatig overheidsgeld besteed wordt. Lula ontvangt ondersteuning vanuit ambassades: een tolk, een gids, een laptop, een lunch.
Ik weet niet of dit een schandaal zal worden. De vraag is meer, moet dit een schandaal worden? Lula wordt ruim betaald voor buitenlandse optredens. Naar verluidt ruim honderd duizend Euro per spreekbeurt. Hij heeft het dus allemaal niet nodig, zou je zeggen.
Is met deze affaire Lula nu gewoon te scharen in het rijtje corrupte politici die meer aan hun eigenbelang dan het landsbelang werken? Voor mij niet. Van mij mag Lula wat anderen niet mogen, hij mag zich de steun laten aanleunen van bedrijven en overheid want hij heeft zoveel voor Brazilië betekend en kan dat in zijn rol als ex-president blijven doen.
Het is niet zuiver gedacht, ik weet het. Het is vertrouwen stellen in iemand op irrationele gronden, op basis van emotie. Zo had ik vroeger Alfonso Guerra, de rechterhand van Felipe González, erg hoog zitten. De man is omringd door schandalen van zijn voetstuk gevallen.
Toch krijgt Lula van mij ruim baan en is het antwoord op de vraag in de aanhef van dit stukje: jij wel!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s