Dit verhaal begint waar Het huis met de geesten ophield: Alba is alleen in het huis met de geesten met de twee oudere vrouwen die haar helpen, rouwend over de dood van haar grootvader Esteban Trueba en herstellende van de gevangenschap in de kerkers van de geheime dienst. Daar werd ze meermaals verkracht door Esteban García, ook kleinkind van Esteban Trueba die zijn grootmoeder ooit verkrachtte. Daarmee is de toon gezet.
Het verhaal speelt zich grotendeels af tijdens de dictatuur, hier imaginair, maar de paralellen met het regime van Pinochet zijn legio. De ouders van Alba zijn gevlucht en wonen in Canada. Alba is zwanger, van García? Of toch van haar grote liefde Miguel die bij het verzet zit en verdwenen lijkt? Als haar dochter Aurora geboren wordt twijfelt ze, maar overtuigd zichzelf ervan dat het de dochter van Miguel is. Dat vertelt ze hem ook als hij langskomt om definitief afscheid te nemen. Het huis met de geesten is geconfisqueerd door de regering en de finca Las Tres Marias is in handen gevallen van Esteban García.

Alba herpakt zich beetje bij beetje, leert nieuwe mensen kennen en uiteindelijk ook een nieuwe liefde, helpt de armen van de krottenwijk waar de geheime dienst haar destijds heeft gedumpt. Haar vrijlating heeft ze te danken aan de inspanningen van haar grootvader, Miguel en Tránsito, de voormalige prostitué waar Trueba een langjarige relatie mee had.
Na het einde van de dictatuur, waarbij niemand van het regime echt gestraft werd, komt het normale leven weer op gang. Ondanks alles wat haar overkomen is, is Alba van het leven blijven houden.
Een mooi boek, maar niet zo indrukwekkend als ik destijds Het huis met de geesten ervoer, wellicht was toen het magisch realisme nieuwer, meer op de voorgrond ook en ikzelf jonger. Hoewel zowel Alba, die geesten ziet en met haar grootmoeder spreekt, als Aurora, die voorgevoelens heeft, net als haar overgrootmoeder, hebben gaven maar dat speelt een meer secundaire rol in dit verhaal.
Detail: Alba is de dageraad, de bleke start van een nieuwe dag; Aurora is het moment daarna, het ochtendgloren als de zon net opkomt. Het uur vóór de dageraad (la hora antes del alba) is het donkerste van de nacht.

La hora antes del alba door Isabel Allende, uitgegeven door Editorial Planeta te Madrid op 4 november 2026 en winnaar van de Premio Planeta voor nog niet verschenen boeken. Wanneer er een Nederlandse vertaling op de markt komt weet ik niet.

De nieuwe van Bente kwam deze week uit: Dwars, geweldig weer, het album staat vandaag op repeat. Of het beter is dan de ook recent verschenen van Froukje, Kijk je naar mij? denk ik niet. Maar dat is natuurlijk helemaal subjectief. De stem van Bente is warmer, maar de teksten en de muziek van Froukje zijn mooier en doorwrochter. Mijn jongste kinderen, generatiegenoten van beide zangers, vinden dat dan allemaal weer helemaal niet zo, die zijn meer van Bente.