Voor zover ik me kan herinneren heb ik nooit eerder iets gelezen van een Taiwanese schrijver. Taiwan was een afvallige provincie van China, dacht ik. Dat is gecompliceerder, natuurlijk. Taiwan, of Formosa zoals de Portugezen het in de zestiende eeuw noemden, was nooit onderdeel van China tot de zeventiende eeuw. Eind negentiende eeuw werd het zelfs Japans, tot het einde van de tweede wereldoorlog. In de loop der eeuwen zijn er wel veel Chinezen naar Taiwan geëmigreerd, vaak door honger of vervolging. Een verhaal op zich, de geschiedenis van Taiwan, een land dat door veel landen, waaronder Nederland, niet als zodanig erkend wordt …
De auteur schrijft en spreekt Mandarijns, maar haar moeder komt van een oorspronkelijk Taiwanese familie die Taiwanees spreekt. Een bijzonder gezin blijkt uit het verhaal. Een vader en moeder die schijnbaar geen problemen hebben maar toch gescheiden zijn, iets wat de verteller niet zag aankomen. De verteller, Tan, schrijft een memoire omdat het haar niet lukt om fictie te schrijven en schrijven is wat ze wil. Die memoire en het commentaar daarop zijn in twee lettertypes gedrukt, heel bijzonder en vermakelijk gevonden. Ze beschrijft haar jeugd, moeizaam in contact met anderen, zowel op de basisschool als later op de middelbare, deels op kostschool. Ze schrijft schriften vol, die ze later allemaal verbrand, en leest de bibliotheek leeg. Moeizaam, met horten en stoten, leert ze over het leven. Een leven dat soms gedachten oproept aan zelfmoord, zoals de titel verwijst naar de dood van Silvia Plath. Een leven ook dat mede het stempel draagt van een niet conventionele moeder die haar dochter altijd als gelijke heeft behandeld.
Zeer geslaagd debuut van een Chinees Taiwanese schrijver die inmiddels in de Verenigde Staten woont.
Een perfecte dag om je hoofd in de oven te steken door Lee Chia-Ying, oorspronkelijke titel Jìn kǎoxiāng de hǎo rìzi, vertaald uit het Chinees door Lili Vanden Wijngaert en uitgegeven door Meulenhoff te Amsterdam op 10 juni 2026
The bell jar is de enige roman van dichter Silvia Plath, onder pseudoniem gepubliceerd, een klassiek en veelgeprezen boek. Ik heb het in twee verschillende periodes van mijn leven gelezen, ergens in de zeventiger jaren als student, toen vond ik het eigenlijk best saai, en vorig jaar, de zeventig gepasseerd, vond ik het een geweldig geschreven verontrustend verhaal, ook meer wetend over Plath dan destijds. Dat er voor vrouwen veel verbeterd is sinds de jaren vijftig is evident, dat vrouwen nog steeds niet gelijkwaardig zijn ook.

