Na Pavese’s Het huis op de heuvel ben ik bijna een jaar gestopt met bloggen, na een eerdere pauze. Het kostte te veel tijd, ik had andere dingen aan m’n hoofd. Het belangrijkste ding was mijn functioneren in de boekhandel. Ik merkte dat ik niet alleen fysiek een dagje ouder ben, maar ook cognitief. Ik heb altijd gezegd dat ik tot mijn dood in de boekhandel blijf werken, maar ergens in maart/april van dit jaar heb ik toch besloten ermee te stoppen. Voor het zover was werd ik in juli nog getroffen door een heftige bacteriële infectie, vier weken ziekenhuis, daarna nog weken antibiotica. Maar per 1 oktober ben ik van de loonlijst. De boekhandel gaat gelukkig ook zonder mij gewoon door!
Maar echt stoppen gaat natuurlijk niet, we gaan wellicht weer voorlezen en dan ben ik de voorlezer. Verder zal ik invallen wanneer nodig. Bijvoorbeeld op zondag 11 oktober als het echtpaar Willem Offenberg en Ma Hui over hun respectieve boeken komt vertellen.
Ik ben weg, maar ben er nog, zoiets …

Na Pavese ben ik natuurlijk niet gestopt met lezen. Twee boeken springen er voor mij echt uit: Beginning middle end van Valeria Luiselli en Said the dead van Doireann Ní Ghríofa. 

De in New York wonende Mexicaanse Luiselli schreef voor het eerst een boek in het Engels in 2019, Lost Chidren archive. Het duurde zo’n zeven jaar voor het volgende boek verscheen. In onze nieuwsbrief van augustus schreef ik:
Je denkt aan de vrouw uit het boek Archief van verloren kinderen. Ze is het niet, maar toch. Ze is net als de auteur een in New York wonende Mexicaanse. Ze is net gescheiden en reist met haar dochter door Europa en eindigt in Sicilië. In wat ik Luiselli stijl zou willen noemen neemt ze je mee in dat proces van opnieuw beginnen en dat tot een goed einde brengen op een eiland geteisterd door vulkaanuitbarstingen, bosbranden, een ingewikkelde affaire en een speurtocht. Griekse mythes, familieverhalen, de relatie moeder-dochter en wat al niet. Ze is tegelijk moeder, maar ook de dochter van haar moeder in Mexico, waar zij en haar dochter via WhatsApp veel contact mee hebben. Ook de overleden grootmoeder, die van Sicilië komt, speelt een belangrijke rol.  Geweldig boek, het beste van dit jaar tot nu toe! Begin midden einde door Valeria Luiselli

De Ierse Ní Ghríofa heeft acht poëziebundels op haar naam en twee romans. Haar eerste roman was in 2020 A ghost in the troath, ook een heel mooi boek trouwens. In onze nieuwsbrief van oktober schrijf ik:
Een genre hybride boek door een Ierse dichter volgt de zoektocht van iemand, die the
Reader wordt genoemd, naar het verleden van het gesticht in Cork iets meer dan honderd jaar geleden. Aanleiding is de herontwikkeling van de gebouwen in appartementen. Ze leeft zich helemaal in in de gebeurtenissen en karakters van patiënten uit die tijd en doet dat door de ogen van de eerste vrouwelijke arts in de psychiatrie in Ierland. Het is poëtisch, het is geschiedschrijving, het is een roman, het is een essay en het grijpt je bij de strot, het boeit, het betovert. Wat schijn is en wat werkelijkheid is soms de vraag, vooral ook voor the Reader. 
Het uitgebreide register van geraadpleegde documenten laat zien dat de schrijver grondig en langdurig te werk is gegaan, wellicht dezelfde drie jaar als the Reader  …
Een geweldig boek, fijn om in door te lezen.
Said the Dead door Doireann Ní Ghríofa, ik las de Engelstalige editie, de Nederlandstalige editie is Aldus de doden
Doireann Ní Ghríofa is fan van Valeria Luiselli en lyrisch over haar laatste boek: Begin midden einde, mijn tip van augustus en toen het beste boek dat ik dit jaar had gelezen. Dat is het nu nog, maar samen met Said the dead!!!

Muzikaal was het ook een mooi jaar. Zo kwam bijvoorbeeld vorig jaar november S10 met een Nederlandstalige versie van Lana del Rey’s Paris, Texas uit 2023, de tekst refereert in thematiek en sfeer aan de gelijknamige film van Wim Wenders uit 1984.

Wat onmogelijk geacht werd is toch gebeurd, de verfilming van Honderd jaar eenzaamheid. In twee seizoenen herbeleef je het relaas van de familie Buendía. Ik heb een paar weken geleden de 16 afleveringen in drie dagen bekeken. Zelden kan een film op tegen het boek, maar in dit geval hebben ze de sfeer geweldig te pakken. Er zijn veel verschillen met het boek, maar die storen niet. Op de site centrogabo staan per aflevering die verschillen opgesomd.

Ga ik nu weer regelmatig in dit blog schrijven? Dat weet ik nog niet. Nu ik echt gepensioneerd ben heb ik ook heel veel andere dingen op m’n lijstje staan …